Od jakiegoś czasu zastanawia mnie, czy w Gliwicach jest i jeśli tak, to gdzie, dobra przestrzeń miejska? Chodzi o taką przestrzeń, do której mieszkańcy miasta chętnie przybywają i w której z przyjemnością przebywają. Przestrzeń, w której można dobrze spędzić czas, pozwolić sobie na krótszą bądź dłuższą chwilę relaksu – po prostu wypoczynku od codziennego stresu miejskiego życia. A w Gliwicach wiele można by wyliczyć przestrzeni, które wręcz istnieją jako miejsca stresu, w przeważającej mierze złej energii. Jedną z nich byłoby z dużym prawdopodobieństwem skrzyżowanie ul. Zwycięstwa i Wyszyńskiego z nadal obecnymi tam tirami. Inne miejsce to z pewnością stale zatłoczona ul. Dworcowa, co gorsza ulica tak naprawdę bez wyrazu z całkowicie przypadkową architekturą w samym centrum miasta. Jeszcze innym takim miejscem jest zapewne ul. Częstochowska. Przed paroma laty zapowiadano tam kompleksowy remont fasad, ale jak to bywa w naszym grodzie nad Kłodnicą, znów skończyło się na obietnicach. Owszem kilka budynków nieznacznie poprawiło swoją estetykę, choć niewiele ma to wspólnego z planami, jakie kiedyś tam chciano zrealizować. No i ul Wrocławska, także miejsce raczej przysparzające o spory ból głowy. Zastanawiać może tylko, jak mieszkający tam gliwiczanie wytrzymują tę nieustanną gonitwę samochodów?

Z pewnością do kompletu można by doliczyć tutaj kolejne ulice, w tym Pszczyńską i Rybnicką. Trudno w ich rejonie szukać wytchnienia. Ktoś powie, że żyjąc w mieście trzeba się liczyć w jakiejś mierze z takimi to jego urokami. To prawda, ale miasto musi też oferować mniejsze czy większe oazy wypoczynku, czyli miejsca, w których chętnie chce się przebywać. W których panuje dobra, bo pozytywna energia.

Typuję tutaj jedno z niewielu takich miejsc w Gliwicach – Park im. Chopina wraz z unikatową na skalę kraju Palmiarnią Miejską. To przestrzeń – tak naprawę w samym centrum miasta –, w której pośród na szczęście zadbanej zieleni – tutaj ukłon w stronę MZUK – można wypocząć. Warto podkreślić ten fakt, bo są w mieście też i inne parki, choćby jeden z większych – Park im. Chrobrego będący w zupełności przeciwieństwem wypielęgnowanego Parku Chopina. Jest też Park przy ul. Chorzowskiej, ale raczej trudno się tam jakoś zapuszczać, bo miejsce w niewielkim stopniu może kojarzyć się z bezpieczeństwem.

Są też skwery – dobrze, że w ostatnim czasie poddawane liftingowi. A ten wśród nich chyba najpopularniejszy i najchętniej ‘obsiadywany’ to Skwer Dessau. Szkoda jednak, że nadal nie działa na nim nie tak dawno zniszczona fontanna i to pomimo jakże zachwalanego przez włodarzy miasta monitoringu. Odnowiony nie tak dawno skwer za Urzędem Miejskim wraz z kompozycją figur „Macierzyństwo” cieszy się jakoś mniejszym powodzeniem i to pomimo sympatycznej pergoli. Również ławki przy pomniku Piłsudskiego są raczej pustawe. Może ożywienie tego miejsca dzięki jego przebudowie – miejmy nadzieję, że będzie to ciekawa aranżacja wraz z fontannami – zachęci mimo wszystko do chwili odpoczynku. Choć huk sporego tam ruchu samochodowego, w tym nadal przemierzających miasto tranzytem tirów może zbytnio nie zachęcać do zatrzymywania się w tym miejscu.

Jest też Plac Krakowski, ale jakoś brak pomysłu na to miejsce, oczywiście poza momentami okolicznościowych imprez. Nieomal jednosezonowo działająca tam przed laty fontanna – miejmy nadzieję, że te planowane na Placu Piłsudskiego nie podzielą jej losu – raczej straszy, niż dodaje blasku temu miejscu. Dziwić może to, że nikt w zieleni miejskiej nie rozważył przekształcenia tego specyficznego ‘strupa’ choćby w oryginalny kwietnik. Może są tutaj jakieś formalne przeciwwskazania bądź bariery? Zastanawiające jest w ogóle to, że nie podejmuje się też próby naprawy samej fontanny. Może to się już nie opłaca? A opłaca się mieć w ogóle dysfunkcyjne urządzenia w tzw. małej architekturze miejskiej, które raczej miasto kompromitują i szpecą, aniżeli dodają mu blasku?

Może, o ile uda się zrealizować ambitny projekt przebudowy ul. Akademickiej, to właśnie ten kwartał miasta stanie się dobrą przestrzenią publiczną. Za urzeczywistnienie planów warto trzymać kciuki!

Zatem jak się wydaje, to przede wszystkim Park Chopina jest przestrzenią, która wydaje się pulsować dobrą energią. Jest też Rynek, tradycyjne miejsce spotkań ‘mieszczuchów’, choć w tym roku z racji jego przebudowy konsekwentnie wyłączony z pełnienia tej funkcji. Jest też Starówka, która mogłaby także stać się taką przestrzenią, w szczególności zmieniony na deptak wraz z fontanną Kaczyniec. Można by też zastanowić się, czy nie zmienić roli Placu Inwalidów, który obecnie jest tylko i wyłącznie parkingiem, a w dobrej koncepcji urbanistycznej miasta również mógłby być dobrą przestrzenią miejskiego wypoczynku, koniecznie z placem zabaw dla dzieci, których – jak się ostatnio okazało – jest w samym centrum Gliwic jak na lekarstwo.

Dobra przestrzeń miejska zachęca mieszkańców do cieszenia się swoim miastem. Skłania do przebywania w nim, a nie tylko szybkiego załatwiania spraw i uciekania z niego. Jak wiadomo, liczba gliwiczan od lat niestety maleje. Z pewnością wiele jest tutaj czynników, ale do dobrego zarządzania miastem należy z pewnością stwarzanie w nim miejsc, do których jego mieszkańcy chcą przybywać, które chcą współtworzyć, by w nich bywać. Nie jest dobrze, kiedy po pracy szuka się jak najszybciej okazji do ucieczki z niego, bo wówczas przestrzeń miejska zaczyna umierać. I tak naprawdę smutny jest – przede wszystkim w weekendy – obraz opustoszałej ul. Zwycięstwa, lub jak kto woli drugiej Bankowej, która w niczym nie przypomina reprezentacyjnej arterii tętniącego życiem – nomen omen – prawie dwustu tysięcznego miasta.

Kto czytał nie tak dawno „Nowiny Gliwickie” – jedno z lipcowych wydań – zapewne natrafił na tekst o wizji nowego centrum Gliwic. Tekst na tyle ciekawy, że wyraża zmianę koncepcji zagospodarowania ścisłego Śródmieścia oraz gliwickiej Starówki. I nie byłoby w tym nic zadziwiającego, gdyby nie fakt, że pod ową nową koncepcją podpisuje się obecny prezydent miasta.

Co zakłada owa koncepcja? Po pierwsze uczynienie z ul. Zwycięstwa deptaku, a wraz z nim ożywienie tej części miasta poprzez powstanie tutaj licznych kafejek, restauracji oraz otwarcie ekskluzywnych sklepów. Piękne, nieprawdaż? Ale na ile prawdzie? Zwłaszcza kiedy pamięta się o tym, że to ostatnia dekada rządów obecnej ekipy w UM doprowadziła do tego, iż bez wszelkich zastrzeżeń ulica ta mogła by nazywać się ulicą Bankową. Jeśli ktoś zada sobie trud policzenia ilości występujących przy ul. Zwycięstwa placówek finansowych łącznie z wszelkimi kasami kredytowo-pożyczkowymi, znajdzie ich tam ponad 25! Mały lokalny rekord. Prawdziwe zwycięstwo gospodarki kapitalistycznej!

Ale to nie wszystko, gdyż ul. Zwycięstwa jako deptak ma łączyć we wspomnianej wizji dwa centra. Jedno komunikacyjno-handlowe w pobliżu dworca PKP, który niebawem ma również zostać poddany kompleksowemu remontowi (drobne prace widać już dziś). Już dziś istnieje w tej okolicy FORUM. Drugie centrum o charakterze kulturalnym ogniskować ma się wokół remontowanego obecnie (nie bez protestów) Rynku. Także Starówka ma odzyskać swój blask. Owe dwa centra połączone wyłączoną z ruchu kołowego ul. Zwycięstwa mają się zatem stać nowym centrum Gliwic. Chciałoby się rzec, że piękna to wizja, ale czy naprawdę realna? Co ciekawe, ów deptak w miarę możliwości powinien zostać przedłużony w kierunku ul. Wieczorka, która miałaby się stać także przestrzenią życia kulturalno-handlowego tej części miasta. Zatem – jak widać – wyruszając spod dworca kolejowego można by w przyszłości dotrzeć spokojnie – idąc przysłowiowo z nogi na nogę – aż do kościoła Podwyższenia Krzyża. Czyż w sumie nie byłoby to cudowne? Ale na ile realne?

Koncepcja ta, która w jakiejś mierze stanowi połączenie różnych już pomysłów na zagospodarowanie gliwickiego Śródmieścia i na dzień dzisiejszy zrujnowanej Starówki, rodzi jednak fundamentalne pytanie. A mianowicie, dlaczego do tej pory nie była wcielana w życie? Dlaczego – wręcz z jakąś premedytacją – lokowano kolejne banki przy ul. Zwycięstwa zmieniając jej historyczny charakter jako reprezentacyjnej arterii miasta? Arterii, która powinna tętnić życiem do późna, a nie zamierać wraz z zamknięciem ostatnich drzwi w banku? W weekendy w ogóle wydaje się być prawie całkiem wymarłą, gdyż instytucje finansowe – jak wiadomo przecież od dawna – mają w tym czasie chwile wolne od pracy. Wnikliwy obserwator przestrzeni miejskiej dostrzeże i ten fakt, że i oto na Rynku osiadł już jakiś czas temu pewien bank. Na szczęście tylko jeden! Przed inwazją banków uchroniła się wyłącznie Starówka. Bankowa epidemia nie dotknęła jej, gdyż rozpoznano może, że z racji specyficznego uroku tej części miasta mało osób tam zagląda. Oczywiście nie chodzi tutaj o demonizację instytucji bankowych, a o istotną kwestię, że życie mieszkańców miasta nie ogranicza się tylko do korzystania z instytucji banku. Banki z drugiej strony przydałyby się na wielu miejskich osiedlach.

‘NOWY ŚWIAT i stare Miasto’ – lub też odwrotnie – to w sumie dobry slogan marketingu miejskiego, jedynie rzecz w tym, że tak naprawdę niewiele ma on w sobie konkretnej treści. Wrocław reklamuje się jako ‘miasto spotkań’, Poznań informuje, że jest ‘miastem know-how’, a bliższe Gliwicom Katowice kuszą sloganem ‘miasta wielkich wydarzeń’. A co mówi osobom zainteresowanym Gliwicami tekst: ‘stare Miasto NOWY ŚWIAT’? Obecnie chyba nie za dużo?

Na stare miasto, czyli Starówkę jakoś wstyd brać przyjezdnych gości, miejscowi natomiast wiedzą, jak ona wygląda. A nowy świat, to chyba też coś więcej niż sama nazwa ulicy – Nowy Świat? Nadal mało reprezentacyjna, choć swoją siedzibę ma tam Gliwicki Teatr Muzyczny. Również kończy się tam przedłużona jakiś czas temu linia ‘tramwajobusa’ A4. Może tym nowym światem są tzw. Nowe Gliwice? Ale czy nie za bardzo peryferyjnie położone? Bądź też Strefa Ekonomiczna z fabryką Opla? Może jednak kolejne centra handlowe? Lub właśnie węzeł Gliwice-Sośnica?

We wspomnianym tekście w „Nowinach Gliwickich” mowa jest też o możliwości powrotu do miasta nie tak dawno zlikwidowanego tramwaju. Czyżby było to oko puszczane w stronę wyborców? A może jednak refleksja nad niepowetowaną dla wielu gliwiczan stratą oraz energią protestu, jaką ona wywołała u wielu mieszkańców miasta? Jakie faktycznie nastąpią zmiany, czas sam pokaże. W sumie tak jak zawsze. Byle przyniosły one autentycznie coś dobrego budując niezapomniany klimat grodu nad Kłodnicą.

Jakiś czas temu Dziennik Zachodni – wydanie z połowy lipca 2010 – donosił o znaczącym poruszeniu budowlanym na rybnickiej Starówce. I nie są to absolutnie wirtualne poczynania, z jakimi od minionych wyborów mamy do czynienia w Gliwicach, a realna przemiana oblicza tej części Rybnika. To poruszenie to autentyczna rewitalizacja tamtejszej Starówki, czy jak ktoś woli, ulic wokół rybnickiego Rynku.

Pomysł z Rybnika jest prosty! Warto dodać, że jest to pomysł rybnickiego magistratu, który w przeciwieństwie do gliwickiego, nie tylko obiecuje i rozciąga wizje, ale faktycznie działa. Lub raczej pozwala działać mieszkańcom miasta. Zresztą tak, jak stanowią o tym reguły demokracji i lokalnej samorządności obywateli. Ów pomysł i przyzwolenie na działanie zasadza się na tym, że rybnicki magistrat postanowił zwolnić z podatku wszystkich tych, którzy zabiorą się za remont kamienic, a oferta jest na tyle ponętna, że dotyczy okresu dziesięciu lat. Zatem każdy, kto podejmie się remontu swojego budynku położonego w obrębie rybnickiej Starówki, otrzymuje zwolnienie z podatku do wysokości zainwestowanej kwoty. A że chęć wśród rybniczan jest, to wystarczy spojrzeć na coraz piękniejsze kamienice wokół Rynku, a także w jego okolicach. Kto nie wierzy, niech wybierze się sam. W końcu Rybnik nie leży aż tak daleko od Gliwic. Przynajmniej geograficznie.

A w Gliwicach ani pomysłu, ani zmian na lepsze. Szarość panuje prawie wszechobecnie. Może nie powinna ona konkurować z szarością budynku UM przy ul. Zwycięstwa. Może brak pomysłu jest właśnie pomysłem? Owszem mamy remont płyty głównej gliwickiego Rynku, przed laty, co ciekawe także tuż przed wyborami, tj. w roku wyborczym, poddano liftingowi kamienice, później również Ratusz, obecnie wspomnianą płytę. I niby ma to swoją logikę, choć jeśli dobrze sięgnąć pamięcią w czas miniony. Czas obietnic przedwyborczych z okresu wyborów do dobiegającej końca obecnej kadencji władzy samorządu lokalnego, to właśnie też i wówczas obiecywano zmiany w obrębie gliwickiej Starówki. I jakże, zmiany są, szkoda, że raczej na gorsze, bo wybite okna w budynkach na Kaczyńcu, szare, brudne kamienice na innych ulicach Starówki, jakoś bardziej napawają sceptycyzmem co do wiary w plany i obietnice lokalnej władzy, niż chęcią obdarzenia jej zaufaniem.

Pamięta ktoś jeszcze planowane i tym samym obiecywane wielkie zamiary inwestycyjne na terenie gliwickiej Radiostacji? Miało tam powstać znaczące Muzeum Historii Radia i Sztuki Mediów ze sporym zapleczem konferencyjnym i wystawienniczym. Miejsce dialogu i refleksji nad historią i snucia wizji przyszłości. Dzisiaj oprócz odnowionego placu wokół wraz ze zmiennym szczęściem działającymi fontannami trudno szukać tam kompleksu, jaki kilka lat temu zapowiadały pięknie wykoncypowane wizualizacje dostępne na stronach internetowych gliwickiego magistratu. Kto nie wierzy, niech poszuka w stosownych archiwach. No cóż, może znów tendencyjnie? Ale mimo wszystko zgodnie ze stanem faktycznym.

Za hucznie zapowiadaną przed laty rewitalizację gliwickiej Starówki warto trzymać także i dziś kciuki. Może nowa władza w Gliwicach po jesiennych wyborach będzie chciała skorzystać z rybnickiego pomysłu i nie będzie twierdzić – jak ta dzisiejsza –, iż wszystko wie lepiej, więc bez krytyki proszę, bo rolą mieszkańców grodu nad Kłodnicą jest tylko jej słuchać. I szkoda też – teraz jednak tendencyjnie –, że pieczołowitość, z jaką wyrywa się tory istniejącego od XIX wieku w mieście tramwaju, nie towarzyszy remontowi uliczek mimo wszystko pełnej uroku gliwickiej Starówki.

Może warto zacząć od symbolu aktualnych zmian w Gliwicach, czyli od tramwaju. Kiedyś w Gliwicach można było dojechać tramwajem aż do placu Inwalidów Wojennych, miejsca graniczącego z gliwicką Starówką, ale dziś to już dość odległe, bo przedwojenne czasy. Nie tak dawno jeszcze można było udać się na gliwicką Starówkę także tramwajem. Tutaj idealnym miejscem wysiadki był przystanek – Muzeum. Idąc później ul. Krótką i Średnią, a przechodząc przez wspomniany tu plac w kilka minut dotrzeć można było na gliwicką Starówkę oraz Rynek. Dziś opcja z tramwajem niestety odpada. Owszem wprowadzono linię autobusową, ale i on już nie jeździ. Powodem jest kompleksowa ‘amputacja’ torowiska na ul. Dolnych Wałów. Tak też nie pozostaje dzisiaj nic innego, jak piesza wędrówka we wspomniany w ten rejon Gliwic.

Kawa na Starówce, bo do niej zachęcam, to pewna filozofia patrzenia na miasto – na jego architekturę, ludzi, na jego rytm życia. I będzie to jednak też patrzenie krytyczne, gdyż dziś niewiele pozostało w Gliwicach przestrzeni, w których to spokojnie można napić się przysłowiowej małej czarnej jak i ‘wejść’ w ów rytm miasta.

Jeśli spojrzeć na ul. Zwycięstwa – ktoś w jednym z komentarzy sugerował zmianę jej nazwy na ul. Bankową – trudno znaleźć miejsce, w którym można by napić się kawy. Owszem jest tradycyjny Karmelek, który o dziwo przetrwał wszelkie ‘ubankowienia’ innych lokali na tej ulicy. Ważne, by nadal mógł służyć jako dobry ‘kawowy przerywnik’ w codziennej bieganinie między poszczególnymi salami operacyjnymi banków. Jest też możliwość szybkiej, trochę ‘papierowej’ kawy w McDonald’s. Jak się wydaje, tę opcję preferują chyba przede wszystkim młodzi gliwiczanie. Z ‘makdonaldową’ kawą zapuścić się można jak najbardziej w zieleń parku Chopina, by w plenerze, niby w centrum miasta, a jednak na jego uboczu wypić swoją McCafé. Na myśl przychodzi też ciekawy lokal kawiarniany przy ul. Zwycięstwa, w którym serwuje się wiele dobrych smaków kawy. Jest to Cynamon Cafe. Dużym plusem tego miejsca jest widok na główną arterię miasta, gdzie można wyczuć puls jej codziennego życia. Niestety jest to widok bez gliwickiego tramwaju. Szkoda, że w okresie letnim trudno tutaj szukać kawiarnianego ogródka. Niestety takie są formalne uwarunkowania tego miejsca. Ogródek na ul. Zwycięstwa oferuje jedynie McDonald’s. Wspomniany Karmelek lekko wysuwa kilka stolików na chodnik. Wszechobecne banki – co niektóre może i serwują swoim klientom – filiżankę kawy, ale próżno szukać w nich stolików i parasolek. Na głównej ulicy miasta trudno dopatrzeć się kawiarnianych ogródków. Może kiedyś Zwycięstwa będzie jednak deptakiem? I aby komplet był tutaj pełny, kawy napijemy się też w Sphinxie, ale to tak jak McDonald’s przede wszystkim restauracja, a nie kawiarnia.

A wracając do gliwickiej Starówki to w sumie na próżno szukać tam kawiarni. Jest tam kilka pubów, w których napić się można zapewne i małej czarnej, jednak ich główny napój to mimo wszystko piwo. I widać tutaj pewną przedziwną niemoc wobec owej Starówki, która przed laty miała zostać poddana rewitalizacji…

Rewitalizacja to z jednej strony odnowienie infrastruktury i architektury danego obszaru miasta. Jednak przede wszystkim to jego ożywienie. Czy na gliwicką Starówkę wróciło życie? Ocenić może to każdy sam, kiedy przemierza ów kawałek miasta. Przez gliwicką Starówkę najczęściej przemyka się, pokrótce załatwia się coś, ale raczej na niej nie przebywa, bo i gdzie? Wyjątkiem tutaj jest kilka wspomnianych już pubów, ale też te raczej oferują krzesła i kanapy wewnątrz niż stoliki na zewnątrz – w ogródku czy na tarasie. Wiele jest na Starówce przestrzeni niewykorzystanej, jak choćby obszar za Zamkiem Piastowskim bądź też w okolicach kościoła Wszystkich Świętych. Wstydem byłoby chcieć się pochwalić gliwickim Kaczyńcem, który jest miejscem o sporym potencjale kulturalnym, ale nadal jest on jakoś pustawy, konsekwentnie zaniedbany. Wybierając się z dzieckiem na spacer na próżno szukać na Starówce placu zabaw dla dzieci, ławek między starymi kamienicami. Gorący czy wręcz roztopiony asfalt – zwłaszcza w takim okresie jak tegoroczne lato – nie zachęca do przebywania. Również szarość większości kamienic, sporadycznie o bardziej optymistycznych barwach nie zaprasza do poznawania tej części miasta. Wyjątkiem jest wyremontowany Zamek Piastowski, jak i znajdujący się przed nim skwer z działającą już na szczęście fosą – fontanną. Warto, by było tutaj więcej takich miejsc.

Wracając do kawy, ktoś powie, że najsmaczniej oczywiście smakuje ona na Rynku, w jednym z jego ogródków. I z pewnością to prawda, jednak w tym roku opcja ta jest niestety stuprocentowo w tym miejscu niemożliwa. Remont płyty głównej Rynku wyklucza na cały sezon letni delektowanie się smakiem kawy. Może za rok uda się napić w ponownie otwartym Rynku kawy latte bądź mocca, wpatrując się przy tym jednocześnie w rytm miasta, w wędrówki przechodniów – jego mieszkańców oraz odwiedzających je – oby coraz liczniej – turystów. Wato, by też i Starówka stała się miejscem zachęcającym gości z bliska i z daleka do przyjemnego po niej spaceru, ważne, by z miejscami, w których spróbować będzie można nie jeden smak dobrej kawy.

Kiedy czytam wpisy gliwickich internautów o tym, że tramwaj blokuje drogi i generuje korki to rozpacz mnie ogarnia i smutek oraz przychodzi do głowy myśl – CIEMNOGRÓD.

1. Jeśli coś generuje korki to tylko i wyłącznie KOMUNIKACJA INDYWIDUALNA – poczytajcie sobie (albo policzcie) o tym ile miejsca na drodze zabierze 100 samochodów ze średnią 2 osób w aucie i teraz policzcie ile na drodze zabierze miejsca tramwaj z 200 osobami.

2. Jeśli tramwaj jedzie po drogach na których są korki to trzeba:
- wydzielić obszar jezdni po której porusza się tramwaj,
- jeśli to nie jest możliwe to albo zamknąć drogę dla komunikacji indywidualnej albo zostawić tak jak jest – jeśli odcinek drogi jest dosyć krótki.

Spójrzcie jak to się robi w miastach gdzie stawia się na komunikację tramwajową. Ulica Szewska we Wrocławiu – przed przebudową – w dni powszednie w godzinach szczytu ogromne korki. Tak wyglądała: link (choć zdjęcie zrobione w weekend). Po przebudowie: deptak z tramwajem – link – dopuszczony tylko ruch lokalny (samochodów). Warto dodać, że ulica Szewska dla kierowców była bardzo ważną trasą z południa na północ miasta, prowadzącą przez sam środek miasta.

Tak się właśnie powinno robić bo od budowy autostrad przez środek miasta korki nie zmaleją tylko wzrosną bo szerokie drogi tylko zachęcają kierowców do wsiadania do aut. Miasta powinny stawiać na komunikację zbiorową oraz budować obwodnice.

Piotr Herba

Zachowano pisownię oryginalną.

Mieszkam w Gliwicach od 2,5 roku i jest wiele rzeczy, które mnie denerwują. Pierwsza, to pewnie tak jak wszystkich tramwaje (pochodzę z Lublina, tam inwestuje się w rozwój ekologicznej komunikacji trolejbusowej, czyli w części Polski uważanej za Polskę B myśli się bardziej proekologiczne niż w części bardziej uprzemysłowionej, a właśnie tutaj powinno się dbać o czystość środowiska).

Druga rzecz to ul. Kościuszki, która jest w środku miasta, a jednocześnie jakby na końcu świata, bo nie da się do niej dojechać żadnym przyzwoicie kursującym środkiem transportu (np. w okolice sądu). Poza tym, wygląda, jakby nie była remontowana co najmniej od 25 lat, a jest to jedna z głównych dróg prowadzących do strefy ekonomicznej!

Trzecia sprawa to przystanki przy ul. Andersa i przejścia dla pieszych bardzo mądrze usytuowane przed przystankiem – czoło autobusu zasłania pieszym widoczność na drodze, tak samo kierowcom autobus zasłania całe przejście, przez co ani pieszy ani kierowca się nawzajem nie widzą. Przejścia powinny się znajdować z tyłu przystanku albo należałoby wybudować zatokę przystankową (tak jest w rejonie ul. Karolinki i ul. Armii Ludowej).

Internauta Piotr

Zachowano pisownię oryginalną.

W Gliwicach mieszkałem 7 lat. Wcześniejsze lata dzieciństwa spędziłem w Stolicy, za którą zawsze tęskniłem. Aktualnie będąc w Warszawie wracając do naszego miasta czuję dosyć duży kontrast.

Każdy powie, że “Warszawka” to inna Polska. Nieprawda. Tutaj lokalne władze są zmuszane do rozwijania infrastruktury, komunikacji. Mam wrażenie, że tutaj bardziej zwraca się uwagę na bezpieczeństwo i komfort. Widzę też, że miasto cały czas się rozwija. czytaj dalej…

zdjęcie z: forum.zamekgliwice.pl (internauta: jodde)

* – wypowiedź z 30 grudnia 2008 na uroczystości przejęcia akcji Tramwajów Śląskich; Jarzębowski: “Po latach gigantycznych zaniedbań proces naprawy jest trudny, ale chyba nie trzeba nikogo przekonywać, że konieczny. Tak więc z dnia na dzień faktu przekazania akcji gminom pasażerowie nie odczują. Teraz natomiast gminy – akcjonariusze muszą podjąć niezbędne działania, aby odczuli w możliwie przewidywalnym czasie.” Co stało się później? Odsyłam do “Awantura tramwajowa. Część druga”.

Na zdjęciu Gliwice Łabędy.

Render ze strony www.architekturaisztuka.pl. Wszelkie prawa należą do Zbigniewa Rąbalskiego.

Szczerze mówiąc nie miałem zamiaru drugi raz poruszać sprawy tramwajów w Gliwicach. Jednak to co, ostatnio zobaczyłem w Internecie skłoniło mnie, by po raz kolejny poświęcić kilka słów temu tematowi. Nie będę tutaj mówił argumentach, jakie przytacza Obywatelski Komitet Obrony Tramwajów. Zapraszam do lektury listu otwartego do Frankiewicza napisanego przez prof. Marka Sitarza, kierownika Katedry Transportu Szynowego oraz prof. Kazimierza Kłoska, kierownika Katedry Dróg i Mostów na Politechnice Śląskiej. Strona 1, strona 2, strona 3, strona 4. List może momentami średnio po polsku, prawdopodobnie pisany w pośpiechu, jednak bardzo rzeczowy i konkretny.

fot. Patryk Płuciennik

Chciałbym teraz powiedzieć kilka słów o zachowaniu mediów. To, że Internetowa Telewizja Gliwice to typowa tuba urzędu miasta, chyba każdy widzi. Jednak wywiad z panią Katarzyna Lisowską w telewizji Silesia przeszedł moje wszystkie najśmielsze oczekiwania! Ton pytań oraz arogancja tego prezentera jest po prostu niedopuszczalna. Zresztą sami zobaczcie: W obronie tramwajów – TV Silesia. Czy tak zadaje pytania profesjonalny, obiektywny dziennikarz? Na pewno nie.

Mamy jescze w Gliwicach jakieś starające się przedstawić dwie strony sprawy lokalne media? Wiem, że media są wprost idealne do manipulacji opinią publiczną. Kto za tym stoi? Nie wiem i na pewno się nie dowiemy. Ale nie dajmy się ogłupić.

Telewizja Silesia już została przeze mnie skreślona i na pewno nigdy nie będzie miała wpływu na mój pogląd na jakąś sprawę. ITVG w swoich przydługich, nieciekawych relacjach popierająca każdy ruch UM nie prezentuje się dużo lepiej, a właściwie znacznie gorzej. Na Nowiny Gliwickie nie ma co liczyć, na pewno powiedzą, że Sierpień robi zadymę, a jak widać na filmie ITVG z manifestacji może nie obyło się bez emocji, jednak na pewno zadymy nie było.

Co ciekawe, bo zdarza się bardzo rzadko, całkiem przyzwoicie zachowała się Gazeta Wyborcza. „Będą inwestycje w tramwaje. Gliwice obojętne.” pokazuje, że walka w Gliwicach zaczyna powoli toczyć się pomiędzy Frankiewiczem i spółką, a wszystkim pozostałymi. Niech to zdanie będzie puentą. Dziękuję za uwagę.

Linki do listu otwartego prof. Sitarza i prof. Kłoska zapożyczone z www.tramwaje.ubf.pl. Zdjęcie zrobione 2 kwietnia 2009.

Zapraszam do lektury tekstu pod tytułem „Tramwaje w Gliwicach, czyli decyzja już zapadła”.

Chyba każdy już zauważył, że coś dzieje się w okolicach dawnego stadionu XX-lecia niedaleko lodowiska „Tafla”. Zniknęły drzewa, które do tej pory łagodziły nieco obraz tego zaniedbanego do katastrofalnego stanu obiektu sportowego. Nie martwcie się jednak, to jedyne co zamierza zrobić miasto w sprawie ogromnej inwestycji „Podium” do końca tego roku. Z uwagi na okres ochronny ptaków musieli po prostu przeprowadzić wycinkę wcześniej. Dopiero na początku 2010 roku wjadą tam maszyny, które przez 3 lata będą kształtować ten teren, by na Boże Narodzenie 2012 odsłonić wielki, przepiękny stadion, a właściwie centrum sportowo-rekreacyjne warte ponad 340 mln złotych.

“Podium” Gliwice

Czy rzeczywiście Gliwicom brakuje takiego obiektu za chorendalną kwotę? Co prawda połowę z tego mamy dostać z dotacji unijnych, jednak dalej 170 mln robi wrażenie, szczególnie, że na przykład remont i modernizacja całej sieci tramwajów (która na pewno byłaby dużo korzystniejsza dla szerszej grupy odbiorców) w Gliwicach szacunkowo kosztowałby niecałe 70 mln, a jednak w tym przypadku prezydent Frankiewicz odrzuca pieniądze z Unii Europejskiej. Kto tak naprawdę skorzysta z „Podium”? Czas pokaże.

Tymczasem wiemy, że ostateczny projekt został zaakceptowany i znamy już końcowy kształt obiektu. Na jego terenie znajdzie się duża hala, która w zależności od rodzaju imprezy pomieści od 10 (zawody lekkoatletyczne) do 15 tyś. (koncerty) widzów. Poza tym mniejsza sala treningowa, ścianka wspinaczkowa, centrum fitness oraz możliwość zainstalowania lodowiska lub basenu. Nie zabraknie również punktów gastronomicznych. Będą to niestety ostatnio bardzo popularne, ale jakże niezdrowe fast-foody, które nijak mają się do sportowego charakteru „Podium”.

Oprócz wszelakich imprez, które na pewno zaciekawiają wielu studentów zainteresowałem się parkingiem, który mógłby nieco odciążyć miasteczko studenckie z wszędobylskich samochodów. Okazuje się jednak, że parking pomieści zaledwie 902 pojazdy osobowe oraz 21 autobusów (dla porównania parking centrum handlowego „Forum” ma tych miejsc ponad 1000). Pan Janusz Moszyński pełnomocnik ds. „Podium” w rozmowie z Ośrodkiem Radia Studenckiego twierdzi, że widzowie będą parkowali na przykład na terenie dawnej Kopalni Gliwice (obecnie Wyższa Szkoła Przedsiębiorczości) oddalonej o około 1 kilometr od nowej hali sportowej. Czy rzeczywiście tak zrobią, a nie zostawią swoich samochodów pod wydziałami Politechniki Śląskiej, dużo bliżej, po pierwsze tłocząc się wąskimi ulicami, po drugie zabierając miejsca parkingowe studentom? Obawiam się, że właśnie tak może się stać – wtedy studenci nie zyskają na nowym obiekcie jako parkingu czy punkcie, gdzie można spędzić miło czas, a raczej naklną się szukając wolnego miejsca.

“Podium” Gliwice

Jeśli chodzi o same wydarzenia, których tłem będzie „Podium” to mają być one przynajmniej dwa razy w tygodniu i być rozrywką dla całych Gliwic i okolic. Janusz Moszyński liczy, że imprez będzie tak dużo, że nie będziemy odbierać ich na przykład katowickiemu „Spodkowi”, a będzie można jeszcze wybierać. Skąd się magicznie pojawią? Czy rzeczywiście taki nowoczesny obiekt przyciągnie znanych wykonawców muzycznych oraz prestiżowe imprezy sportowe? Miejmy nadzieję, że dział promocji nie zawiedzie i Gliwice staną się stałym, obowiązkowym miejscem wszelkich tras koncertowych.

Jak mówi Moszyński – [studenci] będą mieli problem z rozwiązaniem konfliktu, czy zajęcia po południu czy mecz . Ja jednak mam wątpliwość czy tak się stanie, bo wiemy już, że biletów zniżkowych nie będzie, a wejść taniej będzie można tylko na zasadzie „dopychania hali”, czyli jeśli nie sprzedadzą biletów to w dniu wydarzenia prawdopodobnie będzie można je nabyć za niższą cenę lub całkiem darmo.

Jak studenci mają skorzystać na nowej inwestycji Urzędu Miasta? Podczas okazjonalnych imprez być może znajdą tam pracę w obsłudze. Rośnie nam nowy, dobry i wielki pracodawca? Raczej nie, bo stałych pracowników będzie zaledwie kilkunastu, ale gdy będzie potrzeba większej ilości ludzi to właśnie studenci mają okazać się wybawieniem. Oby tylko płaca była niezła.

Dla kogo w takim razie budowane jest „Podium”? Na pewno nie dla młodzieży, która nudzi się na podwórkach wielkich blokowisk, na pewno nie będzie ich stać na wynajęci hali, by zagrać w siatkówkę. Będzie to raczej obiekt bardzo komercyjny i na pewno niedocierający do uboższych rodzin. Tylko ludzie o zasobnym portfelu będą mieli szanse skorzystania z tego nowego ośrodka kulturalnego, który niestety nie usportowi zwykłych „szarych” gliwiczan, a tylko tak zwaną „elitę”. To nie ta skala zjawiska – potwierdza Moszyński. A nie powinno tak być, skoro równocześnie nie są budowane małe osiedlowe baseny pływackie, czy boiska. Dlaczego dla przeciętnego człowieka nigdy nic się nie tworzy, buduje? Przypomina mi to zdanie, które wypowiedział Frankiewicz na debacie w sprawie komunikacji miejskiej w Gliwicach: „Gdybyśmy mieli nieograniczony budżet to pewnie inaczej zarządzalibyśmy pieniędzmi (…)”. Cóż za populizm.

Ciekawa jest również sprawa zarządzania sprzedażą biletów, kierowania ludzi na parkingi oraz opuszczania po wydarzeniach „Podium” samochodem. Moszyński powołuje się tutaj na zdrowy rozsądek, który powinien nam zawsze towarzyszyć. Ma całkowitą rację. Tylko czy rzeczywiście to wystarczy? Sugeruje on, że bilety będą sprzedawane za pośrednictwem telefonów komórkowych i Internetu, w raz z nimi otrzymamy wytyczne co do optymalnej trasy dojazdu oraz obszar, gdzie mamy zostawić samochód. Wszystko brzmi dobrze, nawet bardzo. Obawiam się jednak, że potrzebny będzie jakiś system zarządzania sprzedażą, którego zakup okaże wyjątkowo drogi (ale chyba został już wliczony w koszta?). Czyżby budował nam się pierwszy obiekt, który będzie działać według zasad logiki? Aż nie chce się wierzyć.

Artykuł na podstawie rozmowy z panem Januszem Moszyńskim pełnomocnikiem ds. „Podium”, który był moim gościem w Ośrodku Radia Studenckiego w Gliwicach 6 kwietnia 2009 oraz innych źródeł. Rendery hali „Podium” dzięki uprzejmości pana Grzegorza Sowińskiego.